Margrethe Venema, schrijver, dichter, denker, natuurmens
  


Nieuwsbrief (augustus 2019)


Nieuwe start;
verzoening, goede omstandigheden, eigen huis, nieuwe ruimte


Het is niet de eerste keer dat ik het in een nieuwsbrief over ‘een nieuwe start’ heb. Dit is wel een stuk of drie keer voorgekomen. Het geeft me een prettig gevoel als mensen de redenen en achtergrond hiervan weten, maar aan de andere kant voel ik me niet meer geroepen om mezelf te verantwoorden aan een onzichtbaar publiek.

Dat ga ik dus ook niet doen. Niet echt.

Wat ik wel kan zeggen is dat ik als onderdeel van een bepaald netelig proces mijn huis van onder naar boven aan het opknappen ben, als symbool van het leggen van een nieuwe basis. Dit hele gebeuren heeft een groot beslag op mij gelegd en ik ben er, na anderhalf jaar, nog steeds niet klaar mee. Het langzame maar intense proces werd/wordt begeleid door het meditatieve schilderen, mijn eigen creatieve therapie, waarin ik onder anderen met de thema’s mannelijk-vrouwelijk en aarde-hemel bezig ben geweest, thema’s die ook in mijn roman(s) voorkomen.

Ik geloof in wezen dat liefde de energie is die ik ook voor het schrijven nodig heb. Ik schrijf normaal gesproken dan wel vanuit en over conflicten, maar daardoorheen loopt een draad van liefde. Zonder die liefde, die energiestroom, kon ik mijn schrijven niet voorzetten.

Ergens in november, of als mijn huis dan nog niet klaar is, in december, wil ik het schrijven weer oppakken. Ik beoog een nieuwe roman te schrijven en verwacht dit in één á anderhalf jaar te kunnen doen, gezien de schrijfervaring die ik al heb. Het zal een semi-autobiografische roman worden, waarbij de lezers niet kunnen bepalen welke elementen rechtstreeks uit mijn leven afkomstig zijn en welke fictief of gedramatiseerd zijn. Met het schrijven van deze roman beoog ik bepaalde diepgaande processen af te kunnen ronden en ook wereldkundig te maken, omdat het om wezenlijke dingen gaat, die van meer betekenis zijn dan alleen voor mijn eigen kleine persoontje.

Mijn eigen kleine persoontje doet er niet zo veel meer toe – maar wel als 'medium', en als 'medium' moet ik ervoor zorgen dat ik voldoende stevigheid in mijzelf heb en tegelijk zo open mogelijk ben, een soort kanaal waar de stroom zonder afgeleid te worden doorheen kan worden geleid...

Margrethe Venema