Margrethe Venema, schrijver, dichter, denker, natuurmens Margrethe Venema

Natuur en cultuur (begin september 2017)

Als ik aan de wilde natuur denk en de manier waarop ik mij daarin vrij beweeg, dan denk ik niet aan hekken. Bij uitzondering zou je nog wel eens een hek tegen kunnen komen, want er is bijna geen plek op deze aarde waar mensen niet geweest zijn. Het is iets bijzonders als je in de wilde natuur bent en een element tegenkomt uit de cultuur, dat je herinnert aan je eigen 'afkomst'. Een lapje stof dat aan een tak bungelt valt in het oog. Een uitgeteerd flesje water verdient ineens een foto. En een hek roept vragen op.

In Nederland is niet veel wilde natuur meer. Het is er nog wel en ik zou er graag dichtbij willen wonen, maar dat is niet het geval. De afgelopen tijd ben ik twee keer naar het bos geweest en een keer naar zee – meer dan eens betrapte ik me erop dat de spanning in mij toenam als ik menselijke geluiden hoorde – lawaai zelfs. Ik weet niet hoe vaak ik mensen op mijn pad tegen kwam en hen met een knikje of beleefd hallo begroette.
Ik was nog het meest op zoek naar stilte, dus. Soms lukt dat in Nederland. Maar in dit geval niet. Als je van de omgeving uitgaat, lijkt stilte wel een luxe-product.

Stilte, schoonheid en vrijheid horen voor mij bij de natuur. Storm inbegrepen, als natuurlijke beweging om het evenwicht te herstellen.

Onderstaande foto's van hekken beelden voor mij uit dat de natuur vaak ver te zoeken is (wat een goedwillend mens natuurlijk altijd kan tegenspreken) Ze doen me denken aan een in hokjes opgedeelde wereld, waarbij elk mens zijn eigen vaste plek inneemt. Hekken nodigen niet uit tot avontuur, of juist wel in het geval je er overheen wilt klimmen, maar dat zal niet iedereen op prijs stellen. Hekken hebben ook nog een functie – ze schermen af, soms zijn ze bedoeld als bescherming en meer dan eens om bezit aan te duiden.

Op het moment dat ik hekken als grenzen zie nodigen ze mij wel uit om eroverheen te gaan. Niet altijd. Soms ook sluit ik me juist graag op. Net als de wind die de luchtdruk als richtsnoer heeft, beweegt de mens zich tussen tegenstellingen. In dit opzicht voel ik de behoefte aan een evenwichtige golfbeweging tussen cultuur en samenzijn versus alleen zijn in stilte – het liefst in de wilde natuur. Dit zal vermoedelijk regelmatig gaan gebeuren. Vandaar ook deze pagina, al komt hij nog niet goed tot zijn recht...


 

 
  
 
 
 
 
 
 
 


Weet je dan niet dat de natuur niet voor iedereen toegankelijk is? Vooral de wilde natuur, waar de wind stilte en transparantie brengt en je de aarde onder je voeten voelt leven... weet je dan niet dat niet iedereen er moeite voor wil doen of er geld voor heeft om er op zijn gemak heen te kunnen? Weet je dan niet dat er kinderen zijn die nooit in het bos komen en zelden een zee-ervaring hebben? Weet je dan niet hoe ver de natuur soms verwijderd is van het verlangen om tot je zelf te komen? Wat zou het mooi zijn als die twee elkaar wat vaker zouden ontmoeten. Natuur ontmoet dan natuur... de mens zijn oorsprong.