Margrethe Venema, schrijver, dichter, denker, natuurmens


Ze is niets, gelijk aan alles,
vervloeit vervliegt verdwijnt in woorden,
is nu eens water, dan als zand of wolken.
Ze is alles, behalve wat verondersteld.
Vrij verreist zij, verwatert, woe weit als
druppel lucht het leven rond, verjaart,
verwaait, verzandt, vergrondt.

(Uit: Een jurk van taal, 2017)

Oh, wij waren al oereeuwen
lang geleden aangekomen
en zijn steeds opnieuw op weg
in het lied van rots, verweer
en tere lentebloemen
zoeken onze voeten plek.

(Uit: De wegen die we gaan, 2015)