Margrethe Venema, schrijver, dichter, denker, natuurmens


Gedichten, Margrethe Venema, (2014-2016)


Thema: Creatieve energie

De gedichten in dit blok laten elementen uit mijn zoektocht en strijd zien omwille van een werkbaar evenwicht in mijn leven, waarbij het zwaartepunt op het laten opbloeien van mijn creativiteit ligt. Onder anderen door het schrijven van mijn snelgedichten heb ik onderzocht wat ik nodig heb om mijn roman af te kunnen schrijven. Daar waar ik met het grenzeloze heb geëxperimenteerd en nog al eens geneigd ben om van mijn taak of mijzelf weg te drijven, heb ik geleerd dat grenzen stellen van levensgroot belang is. Een mens moet zelf het stuur in handen nemen.
Denken, voelen en handelen... steeds verlangde ik terug naar mijn stromende creatieve energie, maar dan een soort waarbij het denken ook vertegenwoordigd is. Het denken is niet zo zeer in mijn gedichten merkbaar; in het dichten laat ik vooral het gevoel los... dat is prettig en leerzaam, maar zorgt wat mij betreft altijd voor een wankel evenwicht.

In het diepst van mijn wezen geloof ik dat de mens een onredelijk wezen is, maar juist daarom blijft hij eindeloos zoeken... hij heeft steeds een reden om zich aan nieuwe experimenten te wagen... te scheppen door trial and error, totdat het inzicht daar is en hij genoeg heeft aan het kijken naar bloemen.

Wilde energie  (augustus 2016)

Wilde energie moet weg,
hanteerbaar verdwijnen,
wil gevangen worden,
uitgedrukt,
vorm krijgen in woord
in daad, het waaien voorbij,
gewicht krijgen in zin

Wilde energie,
weg naar worden zijn,
de hoge wind waait naar lager,
naar de plek waar wild
weer neutraal kan zijn.

Wilde energie
wil slechts verstommen,
wil verdwijnen in 'zijn',
belichaamd in woordenlijf.

Daarom is het dat mijn wind
gewichtsloos waaien blijft-

het zoekt gewicht,
het zoekt de stilte,
het zoekt een lijf.

Wilde energie 2  (augustus 2016)

Wilde energie tast alle hoeken gaten af,
er is geen plek meer waar je kan schuilen
voor jezelf en alles loopt gesmeerd op
intuïtieve rolletjes, er is geen reden meer
en nooit geweest in wilde dans
om bang te zijn, het is een kunst van voelen,
van laten gaan en gaan met die banaan,
waarbij alle zorgen door krachten opgetild
voorzien van zin in het niets verdampen.
Wilde energie ontspant tot in de diepte-
jammer dat men, je weet wel 'men',
onstuimigheid vaak als zo gevaarlijk acht.


Libbe Venema

Geluk is slechts een komma  (mei 2016)

Wat naar als niets meer hoeft,
elk verlangen vervuld verdwenen,
geen strevingen meer,
voor altijd vakantie, vrij van angst.
Hoe zou een mens tevreden zijn?
Als hij vindt wat hij lang zocht,
volgt een komma zijn volmaaktheid,
schendt zijn leven in het sober nu,
roept op tot morgenzijn,
een nieuwe daad in onbevlekte sneeuw.

Als het stil is spitst de happy one zijn oren.
Voordat hij het weet, tilt hij zijn voet op,
zet zonder aarzeling nieuwe stappen
verkent de witte wereld zonder richting.
Het ritme, niet gebaat bij halve zinnen,
haalt hem in, kijkt hem schaduwrijk aan
Een mens kan maar even stilstaan,
opnieuw dwingt hem de dans verlicht
die aan de bron ontspringt.
Geluk is slechts een komma,
leven een schaakspel van zwart en wit.

Ontwaken  (januari 2015)

Terugkomen uit stilte,
langzaam zwelt het leven aan.
Ik adem diep, spits mijn oren,
hoor vioolmuziek,
adem diep en voel mijn hart
van binnen voor jou kloppen.
Stilte is een goed begin,
daarna komt de explosie.

Muziek  (augustus 2016)

Hoe muziek en zachte dans
de stilte in het hart begint,
schaduwen en licht wegtovert
tot a new begining, niets.

Op de golven van de tijd
neemt het levensritme mensen mee
om zich te openen,
te vernieuwen keer op keer.

Creatieve energie  (maart 2015)

Spaar nu je energie,
jij onhoudbare fontein,
bewaak jezelf van binnen,
zuig je impulsen terug,
klem je tanden op elkaar,
wordt eb!

Ach wie ben ik,
mijn ziel sijpelt me
als water kwijlend
door mijn vingers
om buiten mij een
voedingsbodem te vinden.
Eén helder inzicht,
één droom over de dam
en dan willen ze allemaal
gevat in woorden,
druppels in de stroom.

Kom, wacht nog even,
houd je kalm, en jij
wilde zee, omlijn jezelf
met rotsen, stranden-
slik je dromen in totdat
je overstromen mag.


KeesJan Plomp

Liefde-vrijheid  (januari 2016)

De draden van je geest
sponnen zich driftig
door mijn gedachten.
Je handen raakten mij
dwars door mijn huid.

Webverloren in liefde
trek ik draad voor draad
het spinsel los
om mij uit het
het cocon van veilig opgeborgen
te bevrijden.

Ik zoek de bodem terug
van de creatieve bende
die ik oorspronkelijk ben
om uit die kleurenrijkdom
zelfstandig en op eigen wijze
mijn woordenkleed te weven.

Ik ben ik en jij bent jij,
gescheiden zullen we elkaar
opnieuw als boeken lezen,
herontdekken
dat we hoe verschillend ook,
toch van hetzelfde zijn.

wij leren liefde-vrijheid.

Dwalesturen  (januari 2016)

In de ruimte
geen hindernissen
om op te botsen.

Vrijheid een noodzaak
om te laten komen gaan
steeds nieuw te beginnen
tot voltooid de ronde maan.

Als geen wegen,
geen rechts en links,
geen gesternte wijzend,
welke kant zal ik dan gaan?
Of leidt mij de muziek
van dwalewind door bomen?

Zal mijn eigen meester moeten zijn,
in vrijheid het stuur ter hand nemen,
dwalesturen, verwaaien in de richting
van verleden-toekomst, samenkomend
in een moment van eeuwigheid,
intuïtief onpeilbaar en daadkrachtig,
steeds verder erheen zoals het gaat.

Wij zwerverskinderen  (augustus 2016)

Diep aangeraakt,
onderuitgehaald
door herinneringen
aan wie ik ooit was.

Gevoel
van stormlopen door het veld
met de wind op mijn hand
om mij te laten ervaren
wie ik werkelijk was-
buiten het Land van Beschaving
met zijn knipscharen en touwen,
zijn muilkorven, zo onbehouwen.

Diep aangeraakt
door wie ik verborgen
nog steeds hetzelfde ben,
dat kind, ongrijpbaar
voor 'hoe het hoort' barbaren-

nu een personage met een naam,
nog onbekend bij duizend lezers,
natuurkind op zoek naar zichzelf
aan wie ik mijn hart verpand.

Ik zal haar verder schrijven.



Ylil, Val er dus maar in!

  


Libbe Venema


Mens, aarde, de natuur  (dec 2014)

Het is moeilijk voor een gespleten mens
met behoefte aan mensen om zich heen
om hem een thuis te geven,
zich terug te trekken alleen in de natuur.

Het is makkelijk juist voor een gespleten mens
zich terug te trekken in de natuur-
hij vindt daar een gedeelte van zichzelf terug,
de lijm die hij nodig heeft om te verbinden.

Het is interessant hoe mensen zoeken-
rechts en links gaan zij, naar boven en
dan weer naar beneden, vlees en bloed
zijn zij, met voortvluchtige geest erbij-
mooie mensen, altijd zoekend vindend,
het hele universum omvatten zij.



Gelijk een dier, gelijk een god  (jan 2015)

In de spiegel zag ik mij gelijk een dier,
ik wist van wanhoop niet te kijken.
Ogen glansden begerig in de nacht-
dat was wat ik zag, mijn tanden
in de maan die blonken,
wakkerden vuur, mijn roofzucht aan,
mijn wilde haren wapperden,
alsof het waterig glas een tornado was.
In een draaiklok viel ik neer
en ging mijn ziel ten onder.

In de spiegel zag ik mij gelijk een god-
ik kon niet stoppen mij
adembenemend te bekijken.
Ogen glansden zacht, alsof ik zuiver water was.
Ik kabbelde door mijn eigen beeld,
ik dreef, compleet was ik en stil,
voor de rest was ik verdwenen.



Gefragmenteerd  (augustus 2014)

Creatief,
duizend stukken
spiegelparadijs
in lopend aha-circuit.
Als vanzelf groeiden
puzzelstukken, regen brokken
zich aaneen tot beeld geheel

De meteoriet,
je kwam in vuur
ik brak, ik viel uiteen
In duizend splinters
lag mijn spiegelbeeld,
In gruzelementen
bestond ik niet meer

Hoe teer is het hart
hoe cruciaal het moment
van grootste dingen?



Zelfregulatie  (augustus 2015)

Een mens,
een binnen en een buiten-
als hij zich omkeert in overgave
is hij verdwenen, is hij niet meer-
wat moet hij zonder zichzelf beginnen?

Een mens moet overwogen kiezen,
een beetje peper en zout,
een beetje ego is nodig
om grenzen te bevriezen-
om zich, in zijn onmetelijkheid
veilig opgeborgen,
naar eigen inzicht weer te openen.
Een mens moet overwogen kiezen,
scherp zien vanuit vogelvlucht,
maar handelen om vrij te zijn.

Ontwaken  (januari 2015)

Eindelijk na een lange meditatie
overvalt mij de stilte als beloning-
de verrassing zit mij danig dwars,
de gedachte dat ik het verdiend heb
deugt voor geen meter.
Nog niet geheel en al ben ik ontwaakt,
ik zit mijzelf nog alle dagen tegen.
De stilte wist wel beter,
vertrok even haastig als hij kwam.


Ylil, De stille geest is explosief, 2004

De weg van de zon
hoge bomen volgen hem
ook bij slagregen

Glenne Gould  (november 2014)

De rug gebogen
alsof een last
uit handen stroomt
om op te lossen
in de piano.
Ogen geloken,
heel het lichaam geeft
geconcentreerd:
Gretig spreekt de mond
met noten zijn verhaal,
bezield strelen de handen,
vol overgave wiegt hij
tors en ledematen.
Zijn geest spat uiteen,
juicht door alle gaten
van zijn lichaam heen.
Geheel en al aanwezig
zweeft hij, verdwijnt
in de muziek.

Lente  (februari 2016)

Wat als alles op zijn plaats valt,
zaden openbreken en knoppen
van louter vreugde openbarsten
om vrucht te geven
om meer dan de belofte
meer dan wensen vorm te worden
te vervullen alsof een nieuwe dag
het onvoltooide kroont?

Wat als jij en ik en persoonlijke
dromen mogen samenkomen
in de wereld van hart en hoofd,
zonder hinder handelende handen?

Dan is het ondanks winter lente
met zomer diep van binnen,
om met de tijd verder te rijpen,
om van knop tot bloem te barsten,
om vrucht te geven en te bloeien
totdat het niet meer kan.

De cirkel  (juni 2014)

Zo heel als een cirkel
als ik vanuit mijn hele hart
weet wat ik moet doen
en dat doe.

Onverklaarbaar,
onverstoorbaar
sterk
mijn eigen doel,
geen keuze.

Als ik tot slot
de omtreklijnen
van mijn ronde ik
langzaam los,
vervagen laat
en mij verbind,
het alles welkom
in mij en iedereen,
is de keuze achteraf
snel gemaakt en
al voelt het heel,
het is niet door mij
en toch ook zo alleen.




Libbe Venema, Balanceren


De illusies  (juli 2016)

De illusies
die we ons zo graag maken
verweven met onpeilbaar
intuïtie, geheimzinnige kanalen,
niet in onze hand, leiden ons
dwars door impulsieve daden
in de richting van het hart
waar vrijheid in verbinding
ons gegrond verwacht.

Dromen vervuld van werkelijkheid
laten zich vrij als vogels vallen
en strijken neer.

De grens van zwaartekracht voorbij
mogen we weer helder zien
wie wij zijn als deel.

Wens  (februari 2016)

Ik wil graag zwemmen
in mijzelf
met de zon op mijn water,
het leven opwekken
totdat ik vanzelf stroom.

De zon is zon,
geen vrouw, geen man
niet meer, niet minder
bron van de bron,
in de avond teder.

Schrijven  (januari 2016)

Na een paar dagen dwarrelen
tot inzicht daar is, valt de tijd uiteen
en alles op zijn plaats, voor 't eerst
hoor ik de regen tikken tegen 't raam-
solitair in wat ik doe, verrukt geborgen
hemelstorm stelt me als vanouds gerust
en scherpe gedachten, een solidair
gesprek met personages volgt vanzelf,
ik reken z' onder intieme vrienden.