Margrethe Venema, schrijver, dichter, denker, natuurmens

Wie ben ik?

Ik zie mijzelf als schrijver. Schrijven is voor mij een manier van leven. Het betekent niet dat ik dagelijks schrijf. Het begint bij kijken, een voortdurend alert zijn en
het verwerken van wat ik zie en ervaar. Om 'echt' te schrijven, dat wil zeggen, zo vaak dat inzicht na inzicht zich opstapelen en ingevingen mijn deel zijn, heb ik
meer discipline nodig. Of geen relatie, d.w.z. veel alleen zijn, en rust. Het is voor mij van belang om de juiste omstandigheden voor mezelf te creëren. Daar ben
ik niet zo goed in. Of misschien valt het mee. De toekomst zal het leren.

Margrethe

Motto: De stille geest is explosief Krishnamurti (1895- 1986)

Geloof: We kunnen veel meer dan we menen, ook voor de gemeenschap, als we eerst onze eigen patronen doorzien en ermee durven breken.

Waarde: Zelfrelativering en humor, zonder je gevoelens ervoor aan de kant te schuiven. Doorleven.

Geïnspireerd door: Kunst, natuur, muziek, mensen van vlees en bloed, een paar grote vissen uit de vijver.

Bang voor: Groepen en groepsgedrag, mijn eigen meeslepende passie en eerlijkheid, mijn empathie en neiging tot aanpassen en anderzijds tot rebellie, de enorme ruimte die banale dagelijkse verplichtingen innemen - niet genoeg tijd hebben om te doen wat ik belangrijk vind.

Neiging: Het leven als grap of show op te vatten. Ondanks of samengaand met ernst.

Gekte: Aanwezig, ongevaarlijk tot nu toe.

Kernwoorden: Mogelijkheden, patronen (doorbreken), doorgeven, zelfkennis, vergankelijkheid, paradoxen, dialectiek, spelen, stromen, groeien, natuur, creativiteit, innerlijke vrijheid, stilte...

Kenmerkend is dat ik in hoge mate vanuit mijzelf wil vertrekken. Ik vertrouw op wat ik zie en ervaar, op mijn analytisch vermogen en woordenkunst. En ik wantrouw gezag en meelopers. Dit wil niet zeggen dat ik het altijd bij het juiste eind heb. En ook niet dat ik geen leermeesters nodig heb. Die heb ik wel, ze komen op mijn pad of ik kies ze zelf uit en ze zijn uiterst divers.
Tegelijk leer ik door schade en schande, door mijzelf steeds te herzien. Ik zie de mens als een hardleers wezen, verweven met de tijd waarin hij geboren is en patronen, tot in zijn vezels beïnvloed door beelden en ideeën. Gehackt ook door hebzucht en de wens om bevestigd te worden.
Deze patronen te doorbreken en beelden en ideeën in het juiste perspectief plaatsen kosten het meeste tijd. Ook voor mij, want ik ben een weinig omlijnde persoon en meer dan gemiddeld beïnvloedbaar. Het voordeel daarvan is een buitengewoon intens leven, tot nog toe.
Grondigheid is ook kenmerkend, ondanks de omwegen die ik maak en die naar ik meen van grote betekenis zijn. Het steeds van mijzelf afwijken maakt deel uit van mijn weg en leert mij om vanuit verschillende perspectieven waar te nemen. Ik tast graag af, maar nu niet meer. Nu moet het maar eens afgelopen zijn met het voortdurend uitsteken van mijn voelsprieten. Ik heb meer dan genoeg ondergaan, meer dan genoeg gegevens verzameld. Nu moet ik gewoon aan het werk, de vele gegevens ordenen, mijn eigen kleed verder weven.

Ik hoop mijn trilogie af te kunnen schrijven, maar zonder druk van buitenaf en op mijn eigen tempo. Als het zo is, mag het gerust nog tien jaar duren. Snel tevreden ben ik nu eenmaal niet en ik ben gestopt met mij naar mijn einde te haasten.
Deel 1 'Het meisje in de koffer' ligt al klaar. Met deel 2 'Witte Vogels' ben ik bezig. Deel 3 is van latere orde. De trilogie omvat een ontwikkeling van romantiek naar postmodernisme, naar een seculiere spiritualiteit. Deze ontwikkeling vindt in één mensenleven plaats. Een mens is vele mogelijkheden...
Wat mij interesseert is hoe mensen zich ontwikkelen, het wankele evenwicht waarin zij zich voortdurend bevinden en hun even wankele identiteit. De keuzes die ze maken, hun lot, hun drijfveren. Ik onderzoek mede wat het is om open in het leven te staan. De waarde van het taoïstische 'woe wei' , de rol van de vergankelijkheid, van stromen en creativiteit in deze.
Je zou bijna zeggen dat mijn romans over mijzelf gaan. Zo eenvoudig ligt het echter niet...


Over de afbeeldingen: Niet op tijdsvolgorde. Ik koos wat mij op dit moment aansprak. Veel foto's zijn al wat ouder, het is op dit moment het enige wat ik heb.



Op de top  Geven en ontvangen  Ik

Op de top met jou, onzichtbaar    Ontvangen, verzamelen, geven    In mijn element, rustig (2015)

Wegen die we gaan  De wegen die we gaan
 (2015)
Graven (Te) jong bewust van de vergankelijkheid...
Oude trap   Oude trap naar de hemel
Een gehoorzaam meisje  Braaf meisje? Meegaand   typetje? (2010)
Windkracht 17  Windkracht 17, werk van   Pépé Grégoire
Holocaust  Haulocaust, detail, bewust
 van het lijden, werk van
 mijn vader (jaren 90)
Granaatappel, gift  Granaatappels, overvloed
Boekenkast  Kleurrijke boekenkast
Hout, zee, bergen  Chaos en orde in de
 natuur
Stenen, aardewarmte  Stenen, aardewarmte
Omhoog kijken  Terugtrekken in leegte,
 spierkracht voelen (2013)
Ruïne  Voorliefde voor desolate
 plekken, ruïnes
In bloei, Survival  In bloei, Survival
Hout, zee, bergen  Het grote in het kleine
 vinden, eenvoud
De bergen  Klein mens, grote natuur,
 in de juiste proporties
Dizzy  Dizzy, trying to be cute
 (2013)
Kiss and tell  Kiss and tell, levensdans,
 werk van Wolfgang Flad,
 eenheidservaring voor mij
Rood blad  Cultuur en natuur,
 herfst
Slakjes  Libbe Venema, Clown, vast
aan uiterlijke verschijningen
Donker en licht  Donker en licht,
 altijd in beweging