Margrethe Venema, schrijver, dichter, denker, natuurmens

Op het nulpunt  (januari 2019)

Ik zag mezelf altijd als een schrijver. Het begon bij kijken, een voortdurend alert zijn en het verwerken van wat ik zag en ervaarde. Snel als de bliksem of meer overwogen. Het was een manier van leven. En het bracht orde in chaos aan.

Maar nu heb ik mij losgemaakt van welke definitie van mijzelf dan ook en sta zonder duidelijk doel, zonder kader om in onder te duiken, in de wereld. Mijn identiteit ontviel mij. Ik ben geen dromer, geen romanticus, geen dwaler meer. Zo zou je het ook kunnen zeggen. Ik zoek geen antwoorden buiten mij en voel geen verantwoordelijkheid meer anderen bewust van zichzelf te maken.
En toch is er iets dat mij drijft. Maar wat dat precies is, kan ik niet achterhalen.

Zou ik aan vrolijk waarnemen en verslag doen een tijdje genoeg kunnen hebben? Dan zou het schrijven als bezigheid me voldoende geven om het goed met mezelf te hebben. Het oude kader zou me opnieuw omvatten, maar anders dan voorheen. Zonder pretentieuze dromen, meer als onschuldig spel.


Margrethe

Motto: De stille geest is explosief Krishnamurti (1895- 1986)

Geloof: We kunnen veel meer dan we menen, ook voor de gemeenschap, als we ons maar loslaten in ons talent.

Waarde: Zelfrelativering en humor, zonder je gevoelens ervoor aan de kant te schuiven. Doorleven.

Geïnspireerd door: Kunst, natuur, muziek, mensen van vlees en bloed, een paar grote vissen uit de vijver. Echt contact...

Bang voor: Mijn eigen eerlijkheid, waarmee ik mensen voor het hoofd kan stoten. Voor mijn schrijven is het echter een zege.

Neiging: Het leven als grap of show op te vatten. Met name de cultuur, de maniertjes die mensen zich eigen gemaakt hebben, het fatsoen, de rollen. Zelfs de manier waarop mensen de liefde aangaan.

Gekte: Aanwezig, neemt nu eens toe en dan weer af.

Kernwoorden: Vernieuwing, bewust kiezen, aarde, mensen, nabijheid, paradoxen, avontuur, spelen, stromen, groeien, natuur, redelijkheid, creativiteit, kunst, schrijven, rust in de beweging...

Vooruitblik op 2019: Vroeger of later dit jaar een opleiding of cursussen gaan volgen in het kader van mijn schrijven. Me voegen naar de wetten de de realiteit. Maatjes zoeken met dezelfde diepgang en of belangstelling. Of mensen die van wandelen houden, allersimpelst en heerlijkst.

Bouwen op los zand, de wind het werk laten doen

Op een dag, een paar jaar geleden, wilde ik terug naar een plaats in de tijd waar ik volledig vrij in het schrijven was. Ofwel wilde ik van bepaalde invloeden af. Naast verwachtingen die tegen mijn creatieve geest indruisten, hadden romantische en semi-spirituele invloeden me in de war gemaakt. Nog steeds zag ik helder, maar ik kon mijn waarnemingen geen handen en voeten meer geven. De lust die ik eraan beleefde anderen van mijn woordwereld te laten proeven smolt in de loop van de tijd weg. Vaak heb ik in het plasje water gekeken dat voor mijn voeten was blijven liggen. En ook dat restant van zoete passie sijpelde weg.
Ik bleef met niets achter. Misschien is er iemand die het stempel 'writer' s block' op mijn situatie wil plakken? Dat mag best, het stempel missstaat me vast niet. Hoe dan ook! Ikzelf, als onderzoeker, vond dat 'niets' reuze spannend, deel van het leven zelf.

Ik ben (dus) niemand (meer). Ik hoef niets (meer); in de grote pauze van daadwerkelijk leven openbaart zich een zee van vrijheid.
Ik sta aan de kant, net zoals ik als jonge vrouw aan de kant stond - en vanaf die plek overzag ik vroeger met vrije blik de wereld. De zeewind waaide door mijn haren. Ik hoorde de golven in de branding van het leven klotsen en schreeuwde mijn jeugd uit mijn lijf. En opnieuw schreeuw en huil ik, maar zonder geluid, zonder de sentimenten zelf. Ik schreeuw en huil kalm. Vreugde en verlatenheid kronkelen als bekende slangen door mijn lichaam. Ik zie het gekrioel van leven met de ogen van de jonge vrouw die ik eens was. In zekere zin is het alsof ik naar een theater kijk. De liefde! De irrationele manieren waarop mensen wild in elkaar haken, hun behoeften rücksichtslos bevredigen, veiligheid zoeken! Ik roer in de soep met bekende elementen waar ik geen deel meer van uit maak. Ik ben onthecht. Terug bij af!

Op een ander niveau voel ik mij nog even verbonden met de tragische menselijke situatie. Misschien zelfs dieper dan voorheen. Niets in de wereld kan mij zo'n overweldige rustige vreugde geven als een mens van vlees en bloed aan mijn zijde. Zijn of haar vingers door de mijne heen. Het samenzijn vanuit een gezamenlijk (niet)weten, vanuit verwondering.
Zullen we samen een moment in de afgrond kijken? En dan de lijfelijke werkelijkheid omarmen? Zullen we zoenen alsof ons leven op het spel staat? Of juist heel zacht om de tijd te vergeten? Zullen we doen alsof alles klopt? Alsof de wereld liefde is en de mensen weten waar ze in godsnaam mee bezig zijn?

Laten we languit gaan liggen op het strand en ons door de wind laten ontvoeren, de werkelijkheid omarmen maar tegelijk geweld aan doen! Constructies die niet meer bevallen afbreken, de materie opnieuw naar onze hand zetten! Dromen in het hartje van de realiteit! Een huis bouwen op los zand!

Oh ja, ik pak het schrijven alweer op, maar anders dan voorheen. Hoe anders laat zich niet in woorden vatten. In ieder geval minder romantisch, meer degelijk, meer overwogen denk ik. Maar misschien ook niet, want mijn diepste verlangens zijn nog steeds onredelijk en dat zal ook niet veranderen.
Welbeschouwd lopen tegenstellingen meer dan eens door elkaar en in dit geval maakt het onredelijke deel uit van de realiteit of vice versa. Veel verschil is er in feite niet tussen droom en werkelijkheid, beide veranderen voortdurend en zijn redelijk-onredelijk. In de handeling van scheppend bezig zijn haken de twee echter vrolijk in elkaar, en precies op dat punt van overgang treedt vernieuwing op. Op dat nulpunt tussen het oude en nieuwe word ik door iets omvat dat alle kaders overstijgt en ben ik voor even mijzelf kwijt.

In dit opzicht bevat het nulpunt alle mogelijkheden en kan het je naast creatief ook besluiteloos en lam maken. Tot de realiteit je roept om aren te rapen, om ze te laten kiemen en om te vormen naar werkelijkheid: 'Hier komen jij! Er is werk aan de winkel!'


Over de afbeeldingen: Niet op tijdsvolgorde. Ik koos wat mij op dit moment aansprak. Een aantal foto's zijn al wat ouder.

Ontworteld  Ontworteld (2018)
Taal  Handen, het einde (2018)
Roze bloem, teer  Roze bloem, teer
Geven en ontvangen Ontvangen, verzamelen, geven (2017)
Thuis  Thuis, een gevoel van rust
 (2018)
Kast vol emoties  Kast vol emoties,
 werk van Erika Stulp
Wegwijzer  Wegwijzer, into the wild
 (2018)
Detail muurschildering Detail muurschildering, twee-eenheid (2018)
Vrijheid  Vrijheid (2018)
Ver van de gewone wereld  Ver van de gewone wereld (2018)
Holocaust  Holocaust,
 werk van Libbe Venema
Bouwen aan een eigen plek  Bouwen aan een eigen plek
 onder de zon (2018)
Chez mamam  Chez mamam (2018)
Deur  (Gesloten) deur naar een
 andere wereld (2018)
Graven  Vergankelijkheid...
Terugtrekken in leegte  Terugtrekken in leegte,
 spierkracht voelen (2015)
Muurschildering  Op de kop, omdenken
 (2018)
Leven in huis  Leven in huis
 (2018)
Muurschildering  Op de kop, omdenken
 (2018)
Windkracht 17  Windkracht 17, werk van   Pépé Grégoire
Ik  Chez mamam, aan de rand
 van het bestaan (2018)
Licht op water  Licht op water,
 spel der elementen
Kiss and tell  Kiss and tell, levensdans,
 werk van Wolfgang Flad
Schuilplaats  Schuilplaats, survival
(2018)
Detail muurschildering Detail muurschildering, trapgat (2018)